قصه ی رنگ های مات

شعر

	پاهاشان صورتی های آبگیر
از آن ها همه... پاهاشان صورتی های آبگیر گیلاس هاشان چراغ های زنبور یکی غرق تماشا یکی شهوت شهلا و ناخن که می دمد از لاک و دخترِ ناگهان تر از پلک در تمامِ پرستو بوی شنبه پیچید در اندام لیلا منِ نمور منی که پَرگونه گاهی هیچ با استکان های بوسه سراسر کبوتر را تاریک می کنم منِ شیر و گندم. اصلاً ناگهان تر از جادوی سنجد حواشی آبادی با دختر رفتم با پستانش رفتم بوی بچّه می دهد دهانت [پس هنوز] هنووووووز سینه ها قبایل نیمه آفتابی هستند سینه ها جنگجویانی تاج خروس بر سر. با همیشه ی ترانه با اکثرِ گنجشک حیاط مشبّک شنبه پرید پاهاشان حروفی بعد از اندیشه لباس ها صراحتِ آن رُز راه راه مارمولکی کمر ککی کمر یکی خانه ی دل ها یکی خانِ تماشا پرنده در بافته های نرم نمی پوسد اینک کمی کم از خورشید دستانش که بر بند رخت خشک مانده اند دستانم که استحاله می شوند در سینه اش و در شکوفه های مقرّر بوسه ای بر فراز کبوتر؛ جاودانی از این دست تا کاکتوس خارش بشری .... چند مکتب جنسی راه است ستاره زنگ می زند موعد لاله یکی جام طلایی یکی دیدهْ بلایی ***** آنهایی در درخشش برگ بیکران پروانه حسّ نبود دانایی چه می دانم حتی ژرف یا سلطنت وآن هایی که در آن ها من باد و در همه سرم برود نزدیک است، لحظه های گوشتی با لیلابرگ های درنگ که باز خطای عارف درهم برهم شده اند گاهی موسیقی می خودند میخ می شوند اینهمه دروغ و اینهمه مجله ی لعنتی شاعرانِ پیرْگفتار سرپیچک های قافیه در غلط پس غلط پس عربی شاعرانِ [این بار یکی طلب ما : که به خدا زن در ذرّه ای از کلمه ای نمی جوشد در پایین تنه ی شاعرانِ از بس دروغ قلمشورشان را ببرد با این نوشته های ناسرشته ی کربنی . *** اما آزادتر از تنفروش بادم. با هر روز نازکانِ نکْ مدادی یکی شعله ی خرمن یکی خفته به دامن ترسی ندارم از زبانِ له و لورده و داد می کوبم زنده باد آب بده بستان جهت در جالیز من ، شمعدانیِ [پاییز از راه رسید)م. هنر اول پاییز 1381 مهاباد**
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم دی 1385ساعت 22:50 توسط هنر \|

	درباره


RSS POWERED BY BLOGFA.COM